Een moeder heeft veel meegemaakt en draagt dit met zich mee. Het was voor moeder lastig om goed aan te sluiten bij de behoeftes van haar zoontje (3). Moeder pikte zijn signalen onvoldoende op, terwijl hij dit zo nodig had als jong kind. Vanuit de ouder-kind interactie hebben we samen gekeken naar patronen wanneer moeder zich meer afsloot en waardoor ze onvoldoende kon aansluiten bij haar kind. Door de patronen te herkennen werd moeder bewust van haar eigen pijn. Ze herkende de pijn en kon hierdoor beter aansluiten bij zijn behoeftes. Hierdoor is er rust gekomen bij moeder, en vervolgens is er ook meer rust gekomen bij haar zoontje. De interactie tussen moeder en haar zoontje werd hersteld. Hiermee is er ruimte voor verbinding en groei gekomen; moeder speelt nu dagelijks met haar zoontje. Hij kijkt meer naar de omgeving en naar moeder. Hij benadert haar voor spel en kijkt haar aan om plezier te doelen. Het liefst spelen ze samen met de bal of laat hij zich heerlijk masseren door moeder!

Er werd een jongen van 4 aangemeld bij ons. Hij sprak niet, kwam nog niet tot spel en had veel frustraties. We hebben vanuit interactie en spel gezorgd dat wij in beeld kwamen, dat het leuk was om met ons te spelen. Van hieruit hebben we taal gekoppeld aan voorwerpen (bal, tol, eten, drinken) en handelingen (springen, kietelen, rennen, zitten, tillen). Ondanks dat was het lastig voor hem om woorden te gebruiken. Hij probeerde het zo goed, maar kwam vaak niet op het juiste woord. Hierdoor hebben we plaatjes -zogenoemde PECS- van de woorden gemaakt, om zo te communiceren. Deze visuele ondersteuning helpt hem om met taal aan te geven wat hij wil. En zo heeft hij ook thuis geleerd om aan te geven wat hij wil hebben. Intussen kan hij met ondersteuning van PECS vertellen wat mama allemaal mag tekenen in het gezicht bijvoorbeeld.